درباره ي نصر الله مرداني بسيار نوشته اند و خواهند نوشت .اين روزها هر كه از او مي نويسد ، از فهرست آثارش شروع مي كند ، بعد درباره ي "تركيب حماسه و غزل" قلم مي فرسايد ، سپس به شعر هاي مذهبي مذهبي او مي پردازد و ...
من اما در اين جا چنين قصدي ندارم . تو اين نوشتار را شرحي بخوان از دلتنگي .

حدود ساعت چهار و نيم عصر پنج شنبه اي پاييزي ، همراه جند تن از شاعران به فرودگاه مي روي تا پيكر بي جانش را تحويل بگيريد . باور نمي كني . انتظار داشتي كه خيلي از كساني كه مدعي دوستي و دوستداري او بودند ، آن جا باشند ، اما...
فكر مي كني كه كار و مشغله ي روزگار چه بسيار تو را از ديدار يار باز مي دارد .
نزديك غروب است كه آمبولانس حامل جسم او به همراه ميني بوسي كه تو و همراهانت در آني ، به سوي كازرون حركت مي كند . سه ماه پيش هم اين مسير را با حال و هواي ديگر ، براي شركت در مراسم بزرگداشت مرداني طي كرده اي . در راه از پسرو دامادش مي شنوي حكايت آخرين ساعات عمر زميني اش را كه"در حال اغما او را به عراق برده اند . سمت سرزميني كه سال ها آرزوي زيارتش را داشت . عجيب نيست عشق ، كه بوي محبوب هوش و حواس او را باز گرداند و به شوق آورد كه شعري بخواند در حرم مولايش حسين (ع) . سرانجام همراها نش ، خوشحال از بهبودي نسبي او عزم بازگشت مي كنند و شگفتا كه روح بي قرار، از خاك كربلا خارج نشده ،بيش تاب نمي آورد و به سوي بالا پر باز مي كند.
به كازرون رسيده ايد.حضور جمعيتي بسيار در آن ساعت شب اميدوارتان مي كند به برگزاري مراسمي باشكوه فردا. دغدغه ي اصلي همراهان، انتخاب محل خاكسپاري است و دغدغه ي تو يادهايي كه دست از سرت برنمي دارند . آخرين ساعاتي كه با او سپري كردي ، محمل بحث شعر روز بود . مي گفت :
" ذوق مخاطب امروزي ، انگار در ميان دو تيغه ي يك قيچي گرفتار آمده است . يك تيغ ، شيوه ي واپس گراياني است كه شعرشان در قرون پيش سير مي كند و هنوز هم حاضر نيستند كه چشم به روي حقيقت ادبيات پوياي معاصر باز كنند . تيغه ي ديگر، عقايد آن هاي است كه به كلي از ريشه هاي ادبيات گذشته جدا شده اند و مثل شاخه هايي چيده شده ، گل مي كنند در حالي كه معلوم نيست آخر و عاقبتشان چه خواهد شد . بيچاره ذوق مخاطب ، ميان فشاراين قيچي !
ظهر روز بعد است . ديگر ، پيكر او را در محلي كه 13آذرهمين امسال به نام فرهنگسراي مرداني ، كلنگ زدند به خاك سپرده اند. سخت است سپردن امانتي عزيز به دست خاكي بي وفا كه گاهي فراموش مي كني كه همواره منتظر من و توست .
ساعتي بعد گويي تكه اي از خودت را چال كرده اي و به سمت شيراز برمي گردي .

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۳/۱/۱۸ - محسن رضوی